Moja pełnia czasu?

Nadszedł kolejny adwent. Ale nie chciałabym, żeby był to tylko kolejny rok, kolejne roraty, kolejne Boże Narodzenie. Chociaż czasami tak się wydaje, że wszystko kręci się w kółko. Że rok w rok te same święta... A jednak my w naszej drodze jesteśmy wciąż dalej. Każdego dnia, każdego roku troszkę dalej. Więc może raczej nie koło, lecz spirala zbliżająca nas do celu?

Myślę o Janie Chrzcicielu. Ten ostatni prorok wiele lat spędził na pustyni. Żywił się, jak podaje Pismo, miodem i szarańczą. Lecz w odpowiednim czasie, a raczej w rozpoznanej przez siebie pełni czasu, wychodzi z ukrycia, by głosić nadejście Mesjasza.

Zawsze jest mi smutno i czuję się osamotniona, gdy widzę, jak odchodzą kolejni ludzie, których ceniłam, którzy byli w jakimś sensie moimi autorytetami, mistrzami. Oni umierają, a my pozostajemy. Nawet czasami może niezbyt znani i bez większego wpływu na moje życie, ale zawsze dający jakąś pewność, świadomość, że są i czuwają, stoją na straży. Że wesprą radą czy napomną i skarcą w razie potrzeby. Czuję się jak dziecko, które bawi się bezpiecznie, gdy wie, że rodzice są w pobliżu.

I gdy słyszę, że moi "mistrzowie" odchodzą mam wrażenie końca czasów. Końca jakiejś epoki.

I myślę o Janie Chrzcicielu, który rozpoznał swój czas wyjścia. Bo gdy nadejdzie ten mój, chciałabym być gotowa i też go rozpoznać. To czas, gdy trzeba będzie dorosnąć, stać się odpowiedzialnym i zadbać o tych, którzy na nas liczą.

Lubię to Twitter