Pamiętna lekcja fizyki

Pewna lekcja fizyki w liceum stała się dla mnie impulsem do wnikliwej obserwacji świata. Jestem czuła dzięki posiadaniu sprawnego oka na odbiór kolorów tęczy, choć zamiennie ją widzę albo jako światło białe, albo rozszczepione na kolory: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo i fioletowy. I to, że przedmioty widzimy w danym kolorze, jest wynikiem tego, jak dany materiał, substancja odbija światło białe, tzn. jaką długość fali świetlnej pochłania, a jaką odbija - taką ją widzimy. W ciemności wszystko jest szare, a tylko obecność światła pozwala oku cokolwiek zauważyć. Dlatego zafascynowało mnie światło, czyli biel. To zrodziło we mnie zrozumienie, że człowiek, jeśli jest odbiciem Boga, jest barwny jak tęcza, a jeśli zionie pustką pochłania światło i w czerni pozostaje niezauważony. Wszystko wokół nas mówi o Bożej miłości.

Biały obłok – ulga w dzień upalny,
Czerwona krew – transport życiodajny,
Biały klawisz pianina – gra w dur-owej tonacji,
Pomarańczowy – owoc pachnący w Boże Narodzenie przy kolacji.
Biała szatka do chrztu jak symfonia czystości,
Żółty blask tulipanów ożywia twarze gości.
Białe mleko, choć
Zielona trawa, znikając w łapczywym pysku krowy.
Biały śnieg z biliona skrzących się gwiazdek,
Niebieskie niezapominajki, by pamiętać,
Biała alba i odświętna niedzielna koszula taty.
Indygo, gdy burza chce połączyć plusy i minusy,
Biała sukienka komunijna niecierpliwie szeleszcząc, wyczekuje Pana.
Fiolet postu, gdy nastaje czas, by oddać Bogu, co boskie.
Biała suknia ślubna tęskni za błogosławieństwem dla dwojga w jednym ciele,
Biała Hostia – cichy chleb eucharystyczny.
Jakże mogę Ci się, Panie, za tę biel odwdzięczyć,
Bo światło białe może, ale tęcza nikogo nie męczy.

Lubię to Twitter